Blog: De valkuil van zeepkistjes tijdens een filmgesprek

Er zijn veel factoren die van invloed kunnen zijn op het verloop van een filmgesprek. Het resultaat is een samenspel van de gekozen film, het eventuele thema, de samenstelling van het publiek, de gespreksleiding, en meer. Soms is het een uitdaging om een gesprek in een vruchtbare richting te sturen. Redacteur Harmen Brethouwer belicht de valkuil van te politieke filmgesprekken. [lees verder]

Spraakmakende thema’s van de Oscars 2016

Vind van de Oscars wat je wilt, maar ze houden de gemoederen flink bezig. Op internet wordt de speech van Chris Rock nog nabesproken en de laatste Leonardo-memes gemaakt, maar de wekenlange speculatie over de winnaars is ten einde. Er vielen dit jaar bijzondere en spraakmakende films in de prijzen. We deelden dit jaar onze indrukken van de winnende werken op onze Facebook-pagina. Ze geven een beeld van mogelijke thema’s waarover je na een filmvertoning met elkaar in gesprek kan. [lees verder]

Leve Spotlight, weg met het correspondentendiner!

In navolging van de Verenigde Staten kent Nederland sinds dit jaar ook een correspondentendiner. Na het zien van Spotlight komt bij mij de vraag op of dit wel zo’n goed idee is. De film laat de worsteling zien van de kerk, de journalistiek en het justitieapparaat om het misbruik in de katholieke kerk aan te klagen. [lees verder]

Our little sister: hoe maak je een symbool bespreekbaar?

Redacteur Matthijs van Staalduine zag onlangs de Japanse film Our little sister. Achteraf liet het beeld van de pruimenboom hem niet meer los. Wat is de betekenis van dit symbool, en hoe onderzoek je dit samen met een zaal? [lees verder]

Top drie van 2015 van Matthijs

Voor menig filmfanaat is de première van Star Wars: The force awakens deze week de grootste feestdag in december. Ook voor redacteur Matthijs van Staalduine. Voordat hij de bioscoop weer in vlucht zijn dit zijn (voorlopig) favoriete films van 2015: [lees verder]

Top drie van 2015 van Rianne

De goedheiligman is weer vertrokken en de kerstlampjes komen weer tevoorschijn. Het is december, dus lijstjesmaand op Het Filmgesprek. Elke week kijken we naar de top drie films van het afgelopen jaar van een redacteur. Deze week is de beurt aan Rianne Wijmenga. Zij is principieel tegen lijstjes. Waarom? Daarover gaat ze graag met je in gesprek. Ondertussen staan hieronder haar drie aanraders van 2015: [lees verder]

Le tout nouveau testament, God als boze papa

Vanaf mijn vroege jeugd beeldde ik me God in als oude, alleswetende goedzak met een lange, grijze baard. Zijn voorkomen in films bevestigde dit godsbeeld. Soms is Hij zwart, zoals Morgan Freeman in Bruce Almighty, soms is Zij vrouw, zoals Alanis Morissette in Dogma, maar altijd wijs, mystiek, en genadig. Plots zie ik God met bierbuikje en slobberige ochtendjas, chagrijnig schuifelend door Zijn driekamerflatje te Brussel in Le tout nouveau testament (2015). [lees verder]

Sicario, indrukwekkende vastberadenheid

Het plezier spatte ervan af bij de makers toen ze afgelopen voorjaar Sicario (Denis Villeneuve, 2015) presenteerden aan de pers. Zou het iets over de kwaliteit van een film zeggen, als er een aanstekelijke chemie bestaat tussen de cast- en crewleden? In ieder geval valt er tijdens Sicario zelf weinig te lachen. De film vertelt over FBI agente Kate (Emily Blunt), die wordt gevraagd voor een uiterste geheime en bovenal twijfelachtige missie in de escalerende drugsoorlog in het grensgebied tussen de VS en Mexico. [lees verder]

Il divo, roekeloze of eenzame leider?

Een paar weken geleden raakte ik toevallig verzeild in de kerk van San Giovanni de’ Fiorentini in Rome. De meeste toeristen laten deze kerk letterlijk links liggen wanneer zij zich naar de Sint Pieter haasten. Wie er wel vaak kwam, was Giulio Andreotti. Deze in 2013 overleden oud-premier wist bijna vijftig jaar lang de Italiaanse politiek te domineren. Intimidatie en terreur waren aan de orde van de dag. Andreotti hield zijn gebochelde rug recht. Velen verguisden hem, anderen plaatsen hem nog steeds op een voetstuk. Wie was deze man? Thuisgekomen besloot ik de film Il Divo (Paolo Sorrentino, 2008) te bekijken. [lees verder]

It’s a wonderful life, kerstidylle zonder Jezus

Meer nog dan kerstboom, kerk en cadeaus bepalen films mijn stemming in de donkere dagen die komen gaan. Bij deze kerstfilms zit niet één bijbelfilm. Kerstfilms houden liever de Bijbel op afstand. Een vluchteling met zijn zwangere vrouw die om onderdak vragen? Een kind dat in de wieg zijn kruis al draagt? Oef! De grootste bederver van de kerst idylle is Jezus zelf. De oer-kerstfilm en moeder aller feelgoodfilms is voor mij It’s a wonderful life uit 1947. [lees verder]