INTERFILM conferentie: films die een gesprek verdienen

Op een conferentie in Uppsala (Zweden) die ik recent bijwoonde, stond de film Words with Gods (Guillermo Arriaga, 2014) op het programma. Na afloop van deze film – een verzameling van negen korte filmproducties uit de wereld over steeds een andere spirituele traditie – oordeelden de conferentiedeelnemers opvallend verdeeld. De samenhang zou ontbreken, de film zou te weinig feminien zijn en de boodschap te moralistisch. Anderen waren juist geraakt door de sterke beelden en de geslaagde humoristische benadering. [lees verder]

Een breed en verrijkend gesprek met gastsprekers

Gastsprekers kunnen veel bijdragen aan een filmgesprek, zo merkte Harmen Brethouwer. Wel is het volgens hem belangrijk dat er ruimte blijft voor de stem van de kijkers in de zaal, schrijft hij in dit blog. [lees verder]

It’s a wonderful life, kerstidylle zonder Jezus

Meer nog dan kerstboom, kerk en cadeaus bepalen films mijn stemming in de donkere dagen die komen gaan. Bij deze kerstfilms zit niet één bijbelfilm. Kerstfilms houden liever de Bijbel op afstand. Een vluchteling met zijn zwangere vrouw die om onderdak vragen? Een kind dat in de wieg zijn kruis al draagt? Oef! De grootste bederver van de kerst idylle is Jezus zelf. De oer-kerstfilm en moeder aller feelgoodfilms is voor mij It’s a wonderful life uit 1947. [lees verder]

Una giornata particolare, zacht wint van macht

Orde is de deugd van de middelmatigen! Een uitspraak die te pas en te onpas in me opkomt, zo ook een paar dagen geleden, toen ik mijn chaotische huishouden overzag. Ik haalde het speelse zinnetje uit Una giornata particolare (1977) van Ettore Scola, waarin het een veel diepere betekenis krijgt. [lees verder]

Me and Earl and the Dying Girl, een ontroerend antwoord

Ik bezocht in augustus het Film Festival van Locarno. Woorden schieten tekort om de schoonheid van deze Zuid-Zwitserse stad en zijn omgeving te beschrijven. Hoe zorg je er voor dat mensen er film komen kijken? [lees verder]

La loi du marché, avonturen van een alledaagse held

Zittend in de bioscoop zou ik zweren dat ik naar een documentaire kijk. Ik zie geen fraaie shots, hoor geen filmmuziek en de personages zijn net zo levensecht als de situatie waarin ze verkeren. Alleen het camerawerk verraadt dat het Franse La loi du marché (2015) – vrij vertaald: De wetten van de markt – een film met een scenario is. [lees verder]

Chef

Het water loopt je in de mond, wanneer je naar Chef (John Favreau) kijkt. Toch was het een heel ander aspect dan het eten dat Het Filmgesprek-redacteur Monique van der Werff aangreep in deze film: namelijk hoe de chef omgaat met kritiek. Ze weet uit eigen ervaring hoe akelig dat kan zijn én ontdekte in de film een prettige manier om daar mee om te gaan. [lees verder]

De eeuwige stad in een nieuw licht

Er is een Rome van voor La Grande Bellezza en een Rome van na La Grande Bellezza, wordt wel beweerd. Het Filmgesprek-redacteur Geert-Jan Putmans (GJP) kent de stad goed en is een groot liefhebber van de Italiaanse cinema. In gesprek met redacteur Joël Friso (JF) verklaart hij de kracht ervan. Nee, de eeuwige stad is niet veranderd, wel de manier waarop velen haar zien.
[lees verder]

Het filmgesprek: een filmwereld om naar te verlangen of te vermijden

Er zit een grappige scène in de film [imdblive:title] ([imdblive:directors], [imdblive:year]) waarin Marlene Knaus (Alexandra Maria Lara) hoofdpersonage Niki Lauda (Daniel Brühl) een lift aanbiedt naar het station. Er komt nauwelijks een gesprek op gang tussen de twee vreemden. Marlene besluit mee te zingen met de radio. Niki is ergens anders met zijn gedachten en zet tot haar ergernis de radio uit. Niki: “Your fan belt is loose. And when you brake your foot goes all the way down, which means there’s air in the system. No… Apart from that the rear brakes are worn out, the front right tire is a bit soft, which explains why you’re weaving so much.” Hoe kan je dat weten, vraagt Marlene. Niki legt uit dat hij een prima stel hersens heeft gekregen en vooral “a really good ass”, waardoor hij alles kan voelen in een auto. [lees verder]

beyond-the-hills

Beyond the Hills

Voichita (Cosmina Stratan) en Alina (Cristina Flutur) zijn samen opgegroeid in een weeshuis. Alina is uiteindelijk in Duitsland terechtgekomen en Voichita in een afgelegen klooster in Roemenië. Alina mist Voichita en bezoekt haar. Ze heeft het plan om samen naar Duitsland te gaan en daar te werken. Maar Voichita kan het klooster niet meer zomaar verlaten. Het Filmgesprek redacteur Gauwain van Kooten Niekerk zag de film: “Het leven lijkt voor iedereen in de film een gevecht, een gevecht met voornamelijk verliezers.” [lees verder]